دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی در یکی از برنامه های معرفت گفتند که روانشناسان امروز بر اساس یکسری رفتار،انسان را شناخته اند ولی هیچ موقع روانشناسان قادر به شناخت انسان به طور کامل نبودند و شناخت انسان با به باطن خود رفتن و به باطن باطن خود رفتن و همین طور حجاب ها را کنار زدن است و آن جز با قطع تعلقات و وابستگی دنیوی و نفسانی نخواهد بود.

هر چه انسان تعلقات و توجهات به غیر خدا در او بیشتر باشد بیشتر از خویش خود فاصله می گیرد و خود را گم می کند و اسیر این کس و آن چیز می شود و هر اندازه که انسان به دل و باطن خود فرو رود به خود و خدا نزدیک تر می شود و معجزه انسان همین است که در دیگر موجودات نمی باشد که انسان می تواند خدایی بشود و کسی که خدایی بشود جز خدا چیز دیگری نبیند و این یعنی نهایت سلوک و آرامش  و موفقیت..

 آرامش چیزی درونی است یا خارجی؟اگر درونی است آیا آرامشی که همه ما روزانه به دنبال آن هستیم جز به سمت باطن خود رفتن و به خدا نزدیک تر شدن و رفع وابستگی ها نیست ؟

برای اینکه مشکلات رفتاری و مادی انسان حل شود انسان باید خود را پیدا کند تا صاحب تشخیص شود و راه حلی که مناسب با شرایط اوست را پیدا کند اینکه به طور مثال با همسرم یا فرزندم یا دوستان خود چه رفتاری داشته باشم که بهترین رفتار باشد تا هم آنها و هم خدا از من راضی باشد یا خانواده خود را چطور مدیریت بکنم با به باطن خود رفتن و شناخت خود صورت می گیرد.

برای شناخت خود همین بس که دل را از وابستگی و تعلق و توجه غیر خدا پاک کنیم تا وقتی که تعلق است وسوسه هم هست و پس از وسوسه شدن دوباره سقوط میکند.

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود  ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است (حافظ)
 به گفته دکتر دینانی گفتنش آسان است و عملش بسیار مشکل.. آن وقت آزادی واقعی این است البته این کار سخته و چون سخته فکر میکنیم که شدنی نیست اما برای هر انسانی شدنیست راه حق هرگز مسدود نبوده نیست و نخواهد بود..
برداشتن وابسیتگی های غیر خدایی به تدریج است باید دائم مراقب خود بود تا این گوهر و امانت الهی که در درون هر انسانی هست شکوفا شود و اشرف مخلوقات هم به همین معناست.


پس این گوهر در ما پنهان است تعلقات ممکن است روی آن را بپوشاند ما در سایه خود آگاهی و مراقبه به اینکه کجا باید برویم می رسیم.